Ciągnięcie taffy nie tylko rozciąga cukierek — tworzy w nim pęcherzyki i rozdrabnia krople tłuszczu
Klasyczne „ciągnięcie” taffy wygląda jak czysto mechaniczne wyrabianie masy, ale zmienia jej mikrostrukturę. Badanie opublikowane w Physics of Fluids pokazało, że taffy jest materiałem lepkosprężystym złożonym z cukrowej matrycy, kropli oleju i pęcherzyków powietrza. Wielokrotne rozciąganie i składanie napowietrza masę oraz rozdrabnia fazę tłuszczową. Pęcherzyki i krople zachowują się jak miękkie inkluzje, które dzięki napięciu powierzchniowemu pomagają materiałowi odzyskiwać kształt. Żujność taffy wynika więc częściowo z tego, co w cukierku nie jest cukrem.

Taffy nie jest po prostu bardzo gęstym syropem
Gdyby jego zachowanie zależało wyłącznie od lepkości skoncentrowanego roztworu cukrów, po rozciągnięciu zachowywałoby się głównie jak bardzo powolna ciecz. Pomiary reologiczne pokazują jednak zarówno odpowiedź lepką, jak i sprężystą. Taffy płynie pod długotrwałym obciążeniem, ale na krótszej skali częściowo odbija i odzyskuje kształt.
Tomografia pokazała strukturę ukrytą w środku
Badacze wykorzystali obrazowanie rentgenowskie do rekonstrukcji wnętrza komercyjnego taffy. W cukrowej matrycy znajdowały się liczne krople oleju i pęcherzyki powietrza o różnych rozmiarach. To potwierdziło, że makroskopowo jednolity cukierek jest w rzeczywistości wielofazowym materiałem.
Ciągnięcie jednocześnie napowietrza i emulguje
Podczas każdego rozciągnięcia i złożenia pomiędzy warstwy masy zostaje uwięzione powietrze. Te same naprężenia rozrywają większe krople oleju na mniejsze. Powtarzanie procesu tworzy coraz drobniejszą dyspersję obu faz. Dodatek emulgatora, np. lecytyny, pomaga utrzymać małe krople i ogranicza ich ponowne łączenie.
Napięcie powierzchniowe daje dodatkową sprężystość
Zdeformowana kropla oleju lub pęcherzyk powietrza ma większą powierzchnię niż struktura zbliżona do kuli. Napięcie powierzchniowe działa więc w kierunku przywracania bardziej kulistego kształtu. W skali całego cukierka miliony takich inkluzji dodają do odpowiedzi materiału składnik sprężysty.
Powietrze jest mechanicznym składnikiem receptury
Na etykiecie nie znajdziemy powietrza obok sacharozy czy oleju, ale jego ilość i rozmiar pęcherzyków wpływają na konsystencję. To samo dotyczy wielu pian i napowietrzanych słodyczy. Właściwości mechaniczne produktu zależą nie tylko od substancji chemicznych, ale też od geometrii pustych przestrzeni.
Proces ręczny ma precyzyjny odpowiednik fizyczny
Tradycyjne składanie masy na haku albo rękami jest rodzajem powtarzalnego przepływu wydłużeniowego. Każdy cykl reorganizuje rozproszone fazy. Dlatego czas i intensywność pulling wpływają na końcową żujność, kolor i jednorodność, nawet jeśli podczas procesu nie dodaje się już żadnego składnika.
Emulgator może wpływać na żujność przez zmianę rozmiaru kropli, choć sam stanowi małą część receptury
Lecytyna lub inny emulgator działa przede wszystkim na granicy oleju i cukrowej fazy ciągłej. Ułatwia tworzenie mniejszych kropli podczas ciągnięcia i ogranicza ich ponowne łączenie. Ponieważ sprężystość całego taffy zależy częściowo od liczby oraz rozmiaru odkształcanych inkluzji, niewielka ilość substancji powierzchniowo czynnej może nieproporcjonalnie mocno zmienić mechanikę produktu. To kolejny przykład, w którym masa składnika nie mówi, jak ważna jest jego funkcja: ułamek receptury sterujący interfejsem może zmienić zachowanie całego kilogramu cukierka. Zmienienie wielkości kropli i pęcherzyków może więc przełożyć się na żujność nawet wtedy, gdy podstawowe proporcje cukru, wody i tłuszczu pozostają prawie identyczne. Takie mikrostrukturalne wyjaśnienie pokazuje, dlaczego czas ciągnięcia jest pełnoprawnym parametrem receptury, choć nie zmienia masy żadnego składnika.