Dwie połowy CCTV Headquarters połączono rano, zanim Słońce zdążyło je nierówno nagrzać
CCTV Headquarters w Pekinie tworzy zamkniętą pętlę: dwie pochylone wieże są połączone wysoko nad ziemią ogromnym wspornikiem. Zanim powstało ostatnie połączenie, obie części były niezależnymi konstrukcjami i reagowały osobno na temperaturę. Słońce mogło nagrzewać stal nierównomiernie, powodując niewielkie, ale na wysokości bardzo istotne przemieszczenia końców. Inżynierowie Arup przez pięć dni monitorowali ruch obu wież i przewidzieli wymiary elementów zamykających. Ostateczne połączenie wykonano o 8 rano w zimowy dzień, gdy temperatura stali była możliwie równomierna. Po zamknięciu pętli schemat statyczny zmienił się całkowicie: dwa poruszające się niezależnie wsporniki stały się jedną ciągłą konstrukcją.

Gotowy budynek nie zachowuje się tak jak połowa budynku
CCTV Headquarters składa się z dwóch pochylonych wież, które u góry skręcają i łączą się w około piętnastokondygnacyjny nadwieszony odcinek. Po ukończeniu tworzą ciągły przestrzenny układ, w którym obciążenia mogą krążyć po całej pętli. Podczas budowy sytuacja była inna. Każda wieża kończyła się wysoko w powietrzu dużym wspornikiem, który nie miał jeszcze połączenia z drugą stroną. Oznaczało to inny rozkład sił, większą podatność końców na ruch i konieczność dokładnego przewidzenia ich pozycji w chwili zamknięcia.
Temperatura potrafi przesunąć koniec wspornika
Stal rozszerza się po ogrzaniu i kurczy po ochłodzeniu. W bardzo dużej konstrukcji nawet niewielka różnica temperatury między nasłonecznioną a zacienioną częścią może przełożyć się na centymetrowe różnice położenia. Przed połączeniem obie wieże reagowały na pogodę niezależnie. Jeśli element zamykający zostałby dopasowany do chwilowej pozycji jednej z nich w południowym słońcu, po wyrównaniu temperatury mógłby wprowadzić niepożądane naprężenia. Arup musiał więc potraktować temperaturę jak pełnoprawny parametr geometrii montażowej.
Pięć dni monitoringu przed kilkoma minutami łączenia
Inżynierowie przez pięć dni mierzyli globalne i względne ruchy obu części. Na podstawie danych przewidzieli prawidłowe długości elementów łączących i wprowadzili końcowe korekty przed montażem. Arup podkreśla, że właściwe zamknięcie musiało nastąpić w krótkim czasie, kiedy obie strony znajdowały się w przewidywanej pozycji. Wybrano zimowy poranek i godzinę około 8, zanim Słońce zaczęło silnie różnicować temperaturę stalowego szkieletu. To niezwykły przykład geodezji, termiki i statyki spotykających się w jednym momencie budowy.
Po połączeniu powstała zupełnie nowa droga przepływu sił
Kiedy oba wsporniki zostały zespolone, konstrukcja przestała składać się z dwóch niezależnych wież. Powstała zamknięta przestrzenna rura, a obciążenia od ciężaru, wiatru i trzęsień ziemi mogły rozkładać się po całym obwodzie. Widoczny na elewacji nieregularny diagrid jest gęstszy tam, gdzie wymagane są większe siły, dzięki czemu architektura częściowo pokazuje pracę konstrukcji. CCTV jest więc podręcznikowym przykładem etapowania: ostatnie połączenie nie było tylko zakończeniem montażu, lecz chwilą, w której budynek zmienił swój schemat statyczny i zaczął działać jako docelowy system.
Diagrid pokazuje, gdzie konstrukcja pracuje najmocniej
Siatka przekątnych na elewacji CCTV nie ma stałej gęstości. Jest zagęszczona w obszarach, w których analiza wykazała większe siły, a rzadsza tam, gdzie wymagania są mniejsze. W efekcie fasada działa trochę jak mapa naprężeń przetłumaczona na architekturę. To odmienne podejście od regularnej kratownicy, w której każdy moduł wygląda tak samo niezależnie od lokalnego obciążenia. Nieregularność CCTV nie jest więc przypadkowym wzorem graficznym: jest częściowo odpowiedzią na to, jak ciężar i siły boczne przepływają przez zamkniętą przestrzenną pętlę.
Temperatura po połączeniu nie przestała działać
Wybór chłodnego poranka nie miał „zamrozić” konstrukcji w jednej pozycji na zawsze. Po zamknięciu pętli budynek nadal rozszerza się i kurczy, ale robi to już jako jeden obliczony układ. Kluczowe było uniknięcie wprowadzenia dużych sztucznych naprężeń w samym momencie zespolenia dwóch wcześniej niezależnych części.