Dwie strony mogą uzgodnić sekret, mimo że cały kanał jest podsłuchiwany
Wymiana Diffiego–Hellmana pozwala dwóm stronom uzyskać wspólną tajną wartość bez wcześniejszego przesłania tej wartości przez sieć. Obie strony publikują dane wyliczone ze swoich prywatnych wartości, a następnie każda łączy otrzymaną informację z własnym sekretem. Matematyczna struktura sprawia, że obie kończą z tą samą wartością, podczas gdy obserwator widzi jedynie dane publiczne i nie powinien móc efektywnie odtworzyć sekretu przy odpowiednio dobranych parametrach. To jedna z najważniejszych zmian w historii kryptografii: sekret może powstać na końcach połączenia zamiast być wcześniej fizycznie dostarczony obu stronom.
Przed kluczem publicznym dystrybucja sekretów była ogromnym problemem
Szyfry symetryczne są użyteczne, jeśli obie strony już mają ten sam klucz. Ale skąd mają go wziąć, gdy kontaktują się pierwszy raz przez niezaufaną sieć? W tradycyjnym modelu klucze trzeba było dostarczać wcześniej bezpiecznym kanałem. Praca Diffiego i Hellmana z 1976 roku wprowadziła ideę public-key cryptography i metodę uzgadniania klucza, która radykalnie zmieniła ten problem organizacyjny.
Każdy wysyła wynik, a nie swój sekret
Najprostsza intuicja wykorzystuje operację łatwą do wykonania w jedną stronę, ale trudną do odwrócenia. Alice wybiera sekret a, Bob sekret b. Publikują wartości wyprowadzone z tych sekretów przy wspólnych parametrach. Alice łączy wartość Boba z a, Bob wartość Alice z b, a algebra sprawia, że oboje otrzymują ten sam rezultat. Podsłuchujący widzi parametry i obie wartości publiczne, ale nie a ani b. W klasycznej wersji bezpieczeństwo wiąże się z trudnością problemu logarytmu dyskretnego.
To nie oznacza, że sam Diffie–Hellman uwierzytelnia rozmówcę
Podsłuch pasywny i aktywne podszycie się to różne zagrożenia. Jeśli napastnik może przechwytywać i podmieniać wiadomości, może próbować ustanowić osobny sekret z każdą stroną. Dlatego rzeczywiste protokoły łączą wymianę klucza z uwierzytelnieniem. W TLS serwer podpisuje elementy handshaku kluczem powiązanym z certyfikatem. Dzięki temu klient nie tylko uzyskuje sekret, ale również sprawdza, z kim go uzgadnia.
Wspólny sekret staje się materiałem do dalszego wyprowadzania kluczy
W nowoczesnych protokołach wynik Diffiego–Hellmana nie musi być używany bezpośrednio jako klucz szyfrujący dane. Trafia do harmonogramu kluczy, który wraz z kontekstem handshaku wyprowadza osobne klucze do określonych ról. To ogranicza ponowne użycie tego samego materiału i wiąże klucze z konkretną sesją. RFC 8446 używa ECDH na krzywych eliptycznych jako jednej z podstawowych metod uzgodnienia sekretu w TLS 1.3.
Największe zaskoczenie wynika z tego, czego nie trzeba przesyłać
Kanał może być całkowicie publiczny. Obserwator może znać algorytm, parametry i obie wiadomości wymiany. Bezpieczeństwo nie opiera się na ukryciu tych danych. Ukryte pozostają tylko prywatne wartości wygenerowane na końcach. To elegancka realizacja zasady, że nowoczesna kryptografia nie powinna polegać na tajności samej metody. Można opublikować prawie wszystko — pod warunkiem że zachowanie właściwego sekretu i trudność problemu matematycznego wystarczają do ochrony wyniku.
Ta sama wartość g do potęgi ab pojawia się po obu stronach bez przesyłania ab
Klasyczna intuicja Diffiego–Hellmana staje się prostsza, gdy potraktuje się działania algebraicznie. Jedna strona wybiera sekret a i publikuje wartość zależną od g^a, druga wybiera b i publikuje odpowiednik g^b. Po otrzymaniu wartości partnera pierwsza strona wykonuje na niej działanie z własnym sekretem i otrzymuje g^(ab); druga robi to w odwrotnej kolejności i dochodzi do tej samej wartości. Podsłuchujący zna g, g^a i g^b, ale nie dostaje a ani b wprost. Bezpieczeństwo zależy od trudności odpowiedniego problemu matematycznego w dobranej grupie, a nie od ukrycia samego algorytmu. W praktycznych protokołach tę wymianę trzeba jeszcze uwierzytelnić, bo czysta zgodność wyniku nie mówi, z kim rzeczywiście został uzgodniony sekret.
W praktyce używa się efemerycznych sekretów, aby jedna rozmowa nie była zakładnikiem następnej
Współczesny TLS 1.3 używa efemerycznych wariantów (EC)DHE: strony tworzą świeże prywatne wartości dla handshake zamiast opierać sekret sesji wyłącznie na jednym stałym kluczu Diffiego–Hellmana. Po zakończeniu rozmowy te wartości można usunąć. Dzięki temu mechanizm uzgadniania klucza nie tylko pozwala spotkać się przez publiczny kanał, ale także pomaga uzyskać forward secrecy. Certyfikat serwera służy wtedy do uwierzytelnienia handshake, a nie do bezpośredniego przesyłania całego sekretu sesji. To elegancki podział odpowiedzialności: podpis lub inny mechanizm tożsamości odpowiada na pytanie „z kim?”, a efemeryczny Diffie–Hellman na „jaki świeży sekret możemy wspólnie wyprowadzić?”.