Fala uderzeniowa może biec „do środka”, gdy cała pozostałość rozszerza się na zewnątrz
W młodej pozostałości po supernowej powstają zwykle dwie fale uderzeniowe. Fala przednia biegnie w otaczający gaz, a tzw. fala wsteczna propaguje się w wyrzut supernowej. Nazwa jest myląca: materia wyrzucona przez gwiazdę może nadal poruszać się na zewnątrz, podczas gdy fala wsteczna przesuwa się ku wolniejszym, głębiej położonym warstwom w układzie związanym z rozszerzającym się wyrzutem. Ogrzewa ona wnętrze szczątków do temperatur rentgenowskich i pozwala astronomom „prześwietlać” skład materiału wyrzuconego z gwiazdy.
Dwie strony tego samego zderzenia
Po eksplozji supernowej szybki wyrzut wpada na znacznie wolniejszy gaz międzygwiazdowy lub materię okołogwiazdową. Na styku powstaje układ fal uderzeniowych. Fala przednia spręża i ogrzewa materiał znajdujący się przed pozostałością. Jednocześnie hamowanie zewnętrznych warstw wyrzutu powoduje powstanie fali wstecznej, która przechodzi przez materiał pochodzący z samej gwiazdy. Pomiędzy nimi znajduje się powierzchnia kontaktowa oddzielająca wstrząśnięty gaz otoczenia od wstrząśniętego wyrzutu.
„Wsteczna” nie musi oznaczać ruchu ku centrum
To jeden z najbardziej mylących terminów w astrofizyce pozostałości. W układzie laboratoryjnym, związanym z centrum eksplozji, wyrzucona materia w miejscu przejścia fali może nadal przemieszczać się na zewnątrz. Fala jest „wsteczna” dlatego, że wędruje do coraz głębszych, wolniej ekspandujących warstw wyrzutu, czyli przeciwnie do kierunku, w którym fala przednia przecina otoczenie. Zjawisko przypomina korek drogowy: samochody jadą do przodu, ale granica zatoru może przesuwać się w przeciwnym kierunku względem strumienia.
Fala ogrzewa wnętrze eksplozji
Materiał supernowej po swobodnym rozszerzaniu jest coraz chłodniejszy. Przejście przez falę wsteczną ponownie go spręża i podgrzewa, często do temperatur, przy których silnie świeci w promieniowaniu rentgenowskim. Dzięki temu teleskopy takie jak Chandra mogą mapować pierwiastki powstałe we wnętrzu gwiazdy i podczas samej eksplozji. W pozostałościach takich jak Cassiopeia A obserwacje rozkładu żelaza, krzemu, siarki i innych składników pomagają odtwarzać asymetrię wybuchu i mieszanie warstw.
Fala wsteczna zależy od otoczenia
Nie istnieje jedna uniwersalna pozycja ani prędkość reverse shock. Jej rozwój zależy od profilu gęstości wyrzutu, energii eksplozji i gęstości gazu, na który natrafia pozostałość. Jeżeli gwiazda przed śmiercią wydmuchała rozległą bańkę lub gęstą powłokę, geometria może stać się bardzo złożona. Wtedy fale wielokrotnie oddziałują z niejednorodnościami, tworząc jasne włókna i obszary o różnych temperaturach.
Pozostałość nie jest po prostu rozszerzającą się kulą
Prosty obraz eksplozji jako jednorodnej kuli gazu pomija najciekawszą fizykę. Młoda pozostałość to układ gwałtownych przepływów, kontaktów i fal, które przez setki lub tysiące lat przetwarzają zarówno materię gwiazdy, jak i otaczający ośrodek. Reverse shock pokazuje, że nawet setki lat po eksplozji szczątki wciąż doświadczają nowych „uderzeń”, które ujawniają warstwy niewidoczne wcześniej.
Dwie fale rozdziela warstwa kontaktowa
W rozwijającej się pozostałości po supernowej fala przednia, fala wsteczna i materia między nimi tworzą układ hydrodynamiczny. Pomiędzy gazem zszokowanym od strony ośrodka międzygwiazdowego a zszokowanym wyrzutem znajduje się powierzchnia kontaktowa: materia po obu stronach ma różne pochodzenie, choć oba obszary uczestniczą w tej samej ekspansji. Taki układ nie jest stabilną, gładką cebulą. Różnice gęstości i przyspieszeń mogą wytwarzać struktury palczaste i mieszanie. W promieniach X astronomowie mogą rozdzielać linie pierwiastków charakterystycznych dla wyrzutu supernowej od emisji gazu otoczenia, a przez to śledzić, dokąd dotarła fala wsteczna. Ten pozornie paradoksalny front jest zatem nie tylko terminologiczną ciekawostką, lecz narzędziem, które ponownie podgrzewa wnętrze pozostałości i czyni je obserwowalnym setki lat po eksplozji.