Nintendo Wii odmówiło udziału w wyścigu na moc obliczeniową i zamiast tego próbowało powiększyć sam rynek graczy
Gdy Sony i Microsoft rozwijały coraz potężniejsze konsole, Nintendo obrało z Wii inną oś konkurencji. Firma mówiła wprost o strategii „gaming population expansion”: chciała dotrzeć do ludzi, którzy wcześniej nie grali lub grali rzadko. Wii Remote miał sprawić, że sposób obsługi jest natychmiast zrozumiały, a Nintendo świadomie nie umieściło w urządzeniu wszystkich kosztownych funkcji najwyższej klasy, podkreślając równowagę i przystępność cenową. To nie była rezygnacja z konkurencji, lecz zmiana jej kryteriów. Zamiast pytać „jak stworzyć najmocniejszą konsolę dla obecnych graczy?”, Nintendo pytało „jak sprawić, by do rynku weszli ludzie, którzy nie chcą tradycyjnej konsoli?”.
Nintendo zdefiniowało problem inaczej niż konkurenci
W wystąpieniach z 2006 roku Nintendo wielokrotnie mówiło o rozszerzaniu populacji graczy. Wii miało przełamać barierę między członkami rodziny, którzy grają, a tymi, którzy zwykle nie korzystają z konsol. Sterowanie ruchem miało być intuicyjne nawet dla osoby niezaznajomionej z układem wielu przycisków na typowym gamepadzie. Produkt był więc projektowany wokół redukcji bariery wejścia, a nie tylko poprawiania parametrów znanych dotychczasowym klientom.
Brak funkcji może być świadomą decyzją strategiczną
Nintendo przyznawało, że nie włączyło do Wii wszystkich funkcji kojarzonych z wysokiej klasy urządzeniem i że szukało równowagi pozwalającej utrzymać akceptowalną cenę. To ważna lekcja biznesowa: specyfikacja jest również listą kosztów. Każdy dodatkowy komponent podnosi koszt produkcji, pobór energii, ryzyko i cenę detaliczną. Jeśli grupa docelowa ceni prostotę bardziej niż maksymalną moc, mniej może być strategicznie lepszym produktem.
Nowy interfejs otworzył inne sytuacje użycia
Wii Remote pozwalał projektować gry oparte na gestach przypominających ruch rakietą, kijem czy ręką. Dzięki temu grę można było demonstracyjnie zrozumieć bez wcześniejszej znajomości konwencji pada. To szczególnie ważne w produktach sieciowych społecznie: gracz mógł pokazać urządzenie rodzinie lub gościom, a sama obserwacja rozgrywki wyjaśniała podstawową ideę.
Konkurencja nie zawsze oznacza walkę o tych samych klientów
Najciekawszy aspekt Wii polega na przesunięciu pola bitwy. Jeśli firma przyjmie kryteria lidera — więcej mocy, droższa grafika, podobna grupa odbiorców — może być zmuszona do walki na warunkach, w których rywal ma większe zasoby. Nintendo szukało klientów, dla których tradycyjne kryteria zakupowe były mniej ważne. To przykład strategii, w której firma zwiększa szansę sukcesu poprzez zmianę definicji produktu i wielkości rynku, a nie bezpośrednie pokonanie konkurenta w każdej specyfikacji.
Wii zmniejszyło znaczenie zasobów, w których rywale byli najsilniejsi
Jeśli konkurent inwestuje miliardy w wyścig wydajności, bezpośrednia próba pokonania go w tej samej dyscyplinie wymaga podobnych zasobów. Nintendo przesunęło uwagę na interfejs, cenę i nowe grupy odbiorców. W takim układzie część przewag Sony i Microsoftu — np. wyższa moc do zaawansowanej grafiki — pozostawała realna, ale była mniej istotna dla klienta, którego Nintendo próbowało pozyskać. To ogólna zasada strategii asymetrycznej: firma może poprawić swoją pozycję, wybierając kryterium konkurencji, w którym własne kompetencje mają większą wartość. Ryzyko polega na tym, że nowy segment może okazać się przejściowy, dlatego strategia wymaga nie tylko odmienności, ale również trwałego popytu.
Wii zmieniło także sposób, w jaki produkt można było wytłumaczyć
Sterowanie ruchem miało dodatkową zaletę: było łatwe do pokazania. Reklama mogła przedstawić człowieka wykonującego ruch przypominający zamach rakietą tenisową, a widz bez znajomości gier rozumiał podstawową obietnicę produktu. W klasycznej konsoli różnica między procesorami czy możliwościami graficznymi często wymaga prezentacji samej gry; w Wii zachowanie gracza stawało się częścią demonstracji. To wzmacniało strategię poszerzania rynku, bo produkt można było komunikować językiem codziennych czynności zamiast specyfikacji technicznych. Nintendo nie tylko projektowało inny kontroler, lecz także obniżało barierę zrozumienia, czym właściwie ma być konsola dla osoby, która dotąd nie uważała się za gracza.