Biznes, historie firmPiwoty i wielkie zmiany kierunku

Od hanafudy do Mario — Nintendo zmieniało technologię, ale przez dekady trzymało się rozrywki

Nintendo jest znacznie starsze od gier wideo. Fusajiro Yamauchi rozpoczął w 1889 roku produkcję kart hanafuda w Kioto, a firma przez kolejne dekady rozwijała biznes karciany. Dopiero po wojnie zaczęła szukać nowych form rozrywki: weszła m.in. w zabawki, system Laser Clay Shooting i automaty, a w 1977 roku wypuściła pierwsze domowe gry telewizyjne. Game & Watch, Donkey Kong, Famicom i Super Mario pojawiły się jeszcze później. To nie był jeden nagły skok z kart do konsol, lecz seria kolejnych zmian produktu. Najciekawsze jest to, że mimo radykalnie zmieniających się technologii Nintendo w dużej mierze pozostawało w tym samym szerokim biznesie: sprzedawaniu ludziom sposobów na zabawę.

Firma starsza niż radio i kino dźwiękowe

Początek Nintendo nie ma nic wspólnego z elektroniką. Według oficjalnej historii firmy Fusajiro Yamauchi zaczął w 1889 roku w Kioto produkować i sprzedawać ręcznie wykonywane karty hanafuda. W 1902 roku przedsiębiorstwo zaczęło wytwarzać także zachodnie karty do gry, a po II wojnie światowej rozwijało produkcję na coraz większą skalę. W 1953 roku jako pierwsza firma w Japonii rozpoczęło masową produkcję plastikowych kart do gry, a kilka lat później licencja na postacie Disneya pomogła poszerzyć rynek o rodziny z dziećmi. Jeszcze wtedy Nintendo było przede wszystkim firmą karcianą — tyle że już uczyło się, że ten sam produkt można kierować do nowych grup klientów.

Zmiana nazwy zapowiadała szersze ambicje

W 1963 roku przedsiębiorstwo zmieniło nazwę z Nintendo Playing Card Co. na Nintendo Co., Ltd. Sama zmiana nazwy nie stworzyła oczywiście nowego biznesu, ale dobrze symbolizuje moment, w którym firma przestała definiować się wyłącznie przez karty. Oficjalna chronologia Nintendo pokazuje później serię eksperymentów z innymi formami rozrywki. W 1973 roku firma wprowadziła Laser Clay Shooting System, wykorzystujący technologię optoelektroniczną do symulowania strzelania do celów. W drugiej połowie dekady weszła w gry elektroniczne, w tym automaty oraz domowe urządzenia TV Game. Był to ważny wzorzec: zamiast próbować bronić jednego produktu w nieskończoność, Nintendo przenosiło kompetencje w projektowaniu zabawy do kolejnych nośników.

Elektronika najpierw była kolejnym eksperymentem

W 1977 roku Nintendo wypuściło pierwsze domowe gry telewizyjne TV Game 15 i TV Game 6. Rok później zaczęło produkować automaty arcade, a w 1980 roku pojawiła się przenośna seria Game & Watch. W 1981 roku Donkey Kong stał się dużym sukcesem automatowym, a w 1983 roku na rynku japońskim zadebiutował Family Computer, czyli Famicom. Super Mario Bros. pojawił się w 1985 roku. Z dzisiejszej perspektywy łatwo opowiedzieć tę historię tak, jakby droga do konsol była oczywista. W rzeczywistości każdy z tych etapów oznaczał inne urządzenia, kanały sprzedaży, kompetencje techniczne i ryzyka. Nintendo nie miało gwarancji, że nowa forma rozrywki zastąpi poprzednią.

To nie był klasyczny pivot jednego startupu

Historia Nintendo jest interesująca właśnie dlatego, że nie pasuje idealnie do modnego obrazu pivotu: małego zespołu, który po kilku miesiącach porzuca aplikację A i robi aplikację B. Zmiana trwała dziesięciolecia. Firma rozszerzała działalność, testowała nowe kategorie, a dopiero z czasem elektronika stała się centrum biznesu. Dlatego trafniej mówić o serii strategicznych przesunięć niż o jednym gwałtownym zwrocie. Zachowana została natomiast ważna ciągłość: klient kupował od Nintendo rozrywkę. Materiał produktu przeszedł od papieru i plastiku do układów elektronicznych i oprogramowania, ale potrzeba użytkownika — gra i zabawa — pozostała zaskakująco podobna.

Najlepsza zmiana kierunku nie zawsze oznacza zmianę problemu klienta

Nintendo pokazuje użyteczną zasadę biznesową: przedsiębiorstwo może radykalnie zmienić technologię, nie porzucając tego, po co klient do niego przychodzi. Firma nie musiała uważać się za producenta kawałków kartonu tylko dlatego, że przez dekady to właśnie sprzedawała. Gdy nośniki rozrywki się zmieniały, mogła wejść w urządzenia elektroniczne, a później tworzyć całe ekosystemy gier. Taki sposób patrzenia zmniejsza ryzyko pułapki produktu: utożsamienia firmy z konkretną rzeczą zamiast z wartością, którą ta rzecz dostarcza. Nintendo jest więc ciekawym przykładem nie tyle porzucenia jednego biznesu, ile wielokrotnego przeprojektowywania odpowiedzi na to samo podstawowe pytanie: jak dać ludziom angażującą zabawę.

#gry wideo#hanafuda#historia firm#konsole#Nintendo#pivot
Źródła i weryfikacja
Otrzymuj codzienne losowe ciekawostki