Odłączony przewód może pokazać napięcie na multimetrze, choć nie jest podłączony do źródła
Długi niepodłączony przewód biegnący obok przewodu pod napięciem tworzy z nim małą pojemność. Prąd przemienny może przez to pojemnościowe sprzężenie wzbudzić na „wiszącym” przewodzie mierzalne napięcie. Wysokoimpedancyjny multimetr pobiera tak mały prąd, że napięcie nie zapada się i może wyglądać jak prawdziwe zasilanie. To tzw. ghost albo phantom voltage. Nowoczesne mierniki i źródła światła są na tyle czułe, że ujawniają sprzężenia i prądy wcześniej praktycznie niewidoczne. Ważne jest więc nie tylko pytanie „ile woltów pokazuje miernik?”, ale także jaka jest impedancja źródła i co stanie się po dołączeniu obciążenia. Ten drugi test często rozstrzyga, czy odczyt oznacza realną możliwość dostarczania mocy.
Przewody są słabym kondensatorem
Dwa równoległe przewodniki oddzielone izolacją zawsze mają pewną pojemność. Przy napięciu zmiennym pole w tej pojemności stale się zmienia, umożliwiając przepływ bardzo małego prądu przesunięcia do odłączonego przewodu.
Multimetr o dużej impedancji prawie niczego nie obciąża
Fluke opisuje typową impedancję wejściową DMM rzędu megaomów. Razem z pojemnością pasożytniczą powstaje dzielnik napięcia i miernik może pokazać dziesiątki woltów, mimo że źródło ma bardzo małą zdolność dostarczania prądu.
Tryb LoZ pomaga odróżnić słabe sprzężenie
Przyrząd o niższej impedancji wejściowej mocniej obciąża punkt pomiarowy. Napięcie fantomowe zwykle wtedy zanika, podczas gdy napięcie z niskoimpedancyjnego źródła pozostaje. To pokazuje, że sam odczyt napięcia bez informacji o impedancji źródła nie opisuje pełnego stanu obwodu.
Miernik jest częścią badanego układu
Idealny woltomierz nie pobierałby żadnego prądu, ale rzeczywisty ma skończoną impedancję wejściową. Po podłączeniu tworzy z badanym obwodem nowy układ. Wysoka impedancja zwykle jest zaletą, bo mało zaburza obwód, lecz może też pozwolić zmierzyć bardzo słabe napięcia sprzężone pojemnościowo, które zniknęłyby po dołączeniu większego obciążenia.
Napięcie bez zdolności do zasilania obciążenia
Dwa punkty mogą wykazywać mierzalną różnicę potencjałów, a jednocześnie źródło może mieć tak dużą impedancję, że po próbie pobrania prądu napięcie gwałtownie spada. To ważne rozróżnienie pomiędzy samym odczytem napięcia a zdolnością układu do dostarczania mocy. Diagnostyka elektryczna często wymaga sprawdzenia obu tych rzeczy.
Dlaczego odpowiednie narzędzie ma znaczenie
Ten sam przewód może dać różne odczyty przyrządami o różnej impedancji wejściowej i sposobie pomiaru. Nie oznacza to, że któryś miernik „łamie fizykę”; mierzą układ w innych warunkach obciążenia. Dlatego profesjonalne testery mają tryby o niskiej impedancji pozwalające odróżniać twarde źródło napięcia od słabego sprzężenia pojemnościowego.
Dlaczego odczyt napięcia nie mówi jeszcze, co potrafi źródło
Woltomierz pokazuje różnicę potencjałów w warunkach, które sam współtworzy swoją impedancją wejściową. Słabe sprzężenie pojemnościowe może naładować bardzo małą pojemność do dziesiątek woltów, lecz po dołączeniu niewielkiego obciążenia napięcie może niemal zniknąć. Z kolei sztywne źródło utrzyma wartość mimo przepływu znacznie większego prądu. Dlatego diagnostyka rozróżnia napięcie otwartego obwodu od zdolności źródła do dostarczania prądu. Sama liczba na wyświetlaczu nie opisuje jeszcze pełnego zachowania układu.
Nowoczesna elektronika ujawnia prądy, które dawniej były niewidoczne
LED-y, wejścia układów cyfrowych i mierniki o bardzo wysokiej impedancji reagują na prądy tak małe, że klasyczne odbiorniki praktycznie ich nie zauważały. Pojemności między przewodami, filtry przeciwzakłóceniowe i układy podtrzymujące elektronikę sterującą zaczynają więc dawać widoczne objawy: fantomowe napięcia, delikatne świecenie albo okresowe błyski. Nie oznacza to automatycznie awarii, ale też nie pozwala jej wykluczyć bez poprawnej diagnostyki. Czułość nowoczesnych urządzeń zmieniła po prostu próg, od którego drobne zjawiska elektromagnetyczne stają się obserwowalne.