Pociąg maglev potrzebuje osobno lewitacji, prowadzenia i napędu
Hasło „pociąg na magnesach” upraszcza kilka odrębnych zadań inżynierskich. Pojazd musi zostać uniesiony nad prowadnicą, utrzymany w kontrolowanym położeniu bocznym i pionowym oraz rozpędzany wzdłuż toru. Różne systemy maglev rozwiązują te problemy inaczej: elektromagnetyczne zawieszenie może używać aktywnie sterowanego przyciągania do ferromagnetycznej szyny, a zawieszenie elektrodynamiczne wykorzystuje siły powstające przy ruchu i indukcji. Napęd jest zwykle realizowany przez silnik liniowy, czyli rozwinięty wzdłuż toru odpowiednik silnika obrotowego. Jeden „magnes pod wagonem” nie wystarcza.

Lewitacja to tylko pierwszy problem
Zmniejszenie kontaktu koła z szyną usuwa typowe tarcie toczne i zużycie mechaniczne, ale pojazd musi utrzymywać precyzyjny prześwit. Jeśli siła unosząca jest przyciągająca, równowaga może być z natury niestabilna i wymagać bardzo szybkiej regulacji prądu. Jeśli wykorzystuje się siły elektrodynamiczne, ich wartość może silnie zależeć od prędkości.
Prowadzenie boczne jest równie ważne
Pociąg nie może tylko unosić się kilka centymetrów nad torem — musi także pozostać dokładnie nad osią prowadnicy na zakrętach i przy podmuchach wiatru. Konstrukcja zawiera więc geometrię pól i elementy sterujące wytwarzające siły boczne. Część systemów łączy funkcję unoszenia i prowadzenia, inne traktują je jako osobne kanały.
EMS: przyciąganie z aktywną regulacją
W elektromagnetycznym zawieszeniu EMS elektromagnesy pojazdu przyciągają ferromagnetyczną część prowadnicy. Zwiększenie szczeliny osłabia siłę, a zmniejszenie ją zwiększa, co bez sterowania prowadziłoby do niestabilności. Czujniki i regulatory nieustannie korygują prąd, utrzymując żądaną odległość. Lewitacja jest więc aktywnym procesem, nawet jeśli pasażer widzi spokojny pojazd.
EDS: ruch i indukcja
W elektrodynamicznych systemach EDS pola magnesów poruszających się względem przewodzącej struktury wzbudzają prądy, których pole może wytwarzać siłę unoszącą i stabilizującą. Siły zależą od prędkości i konstrukcji toru. Niektóre rozwiązania wymagają dodatkowych kół przy małej prędkości, zanim siła elektrodynamiczna stanie się wystarczająca.
Silnik liniowy zamiast obracających kół
Do przyspieszania pojazdu można wykorzystać pole przesuwające się wzdłuż prowadnicy. Silnik liniowy jest w pewnym sensie klasycznym silnikiem rozciętym i rozwiniętym: zamiast wytwarzać moment obrotowy na wale generuje siłę wzdłuż toru. Sterowanie kolejnością pól pozwala zarówno przyspieszać, jak i hamować pojazd.
Brak kontaktu nie oznacza braku oporów
Maglev eliminuje istotną część tarcia kontaktowego, ale przy dużych prędkościach pozostaje opór aerodynamiczny, który może dominować bilans energetyczny. Występują też straty elektryczne, magnetyczne i w układach zasilania. Dlatego lewitacja sama w sobie nie czyni transportu „bezoporowym”; zmienia zestaw dominujących strat.
System elektromagnetyczny zamiast pojedynczego efektu
Najciekawsze w maglev jest połączenie wielu fragmentów elektromagnetyzmu: sił pola, indukcji, prądów wirowych, elektromagnesów, czujników i silników liniowych. Projekt nie polega na znalezieniu jednego wyjątkowo silnego magnesu. To precyzyjnie sterowany układ, w którym różne pola wykonują różne funkcje jednocześnie.
Różne rodziny maglev mają również odmienne zachowanie podczas postoju i awarii zasilania. System przyciągający aktywnie elektromagnesami potrzebuje zasilania i sterowania, by utrzymać szczelinę, natomiast rozwiązanie elektrodynamiczne może wymagać ruchu, aby wytworzyć pełną siłę unoszącą. Dlatego rzeczywiste pojazdy mają procedury i elementy podparcia dla małych prędkości oraz stanów awaryjnych. Fizyka lewitacji wpływa więc bezpośrednio na architekturę bezpieczeństwa całego środka transportu.
Energia zużywana przez maglev nie służy wyłącznie „podtrzymywaniu w powietrzu”. Dużą część bilansu przy wysokiej prędkości stanowi pokonywanie oporu powietrza oraz straty w napędzie i elektronice mocy. To przypomina, że usunięcie jednego rodzaju tarcia nie usuwa wszystkich kosztów ruchu. Technologia zmienia dominujące mechanizmy strat, zamiast eliminować je całkowicie.