Przepełnienie liczby może sprawić, że program zaalokuje mniejszy bufor dla większych danych
W typowych językach niskiego poziomu liczba całkowita ma skończony zakres. Jeśli obliczenie rozmiaru przekroczy ten zakres, wynik może się zawinąć, zostać ucięty albo wejść w zachowanie zależne od typu i języka. W bezpieczeństwie robi się groźnie, gdy taka liczba steruje alokacją lub kopiowaniem pamięci. Program może najpierw obliczyć „ile bajtów potrzebuję?”, otrzymać przez przepełnienie małą wartość, zaalokować mały bufor, a następnie wykonać operację opartą na większej logicznej liczbie elementów. MITRE wskazuje właśnie takie łańcuchy: integer overflow może prowadzić do zbyt małej alokacji, a dalej do zapisu poza granicami.
Liczby w komputerze nie są nieograniczonymi liczbami z matematyki
Typ 32-bitowy może reprezentować tylko skończony zbiór wartości. Jeśli program wykonuje działania poza zakresem, efekt zależy od języka i rodzaju typu. Dla części operacji następuje modularne zawinięcie, w innych przypadkach — zwłaszcza dla signed overflow w C — zachowanie może nie być zdefiniowane tak, jak intuicyjnie oczekuje programista. Problem bezpieczeństwa zaczyna się, gdy dalsza logika zakłada, że „większe wejście zawsze daje większy wynik”.
Klasyczny łańcuch błędu zaczyna się niewinnie od mnożenia
Załóżmy, że format zawiera liczbę rekordów n, a każdy rekord ma rozmiar s. Program liczy n*s i na tej podstawie rezerwuje pamięć. Matematycznie duże n daje duży wynik. W ograniczonym typie maszynowym iloczyn może przekroczyć maksymalną wartość i stać się małą liczbą. Alokator dostaje wtedy mały rozmiar, chociaż późniejsza pętla nadal może próbować przetworzyć n rekordów. To nie przepełnienie samo w sobie nadpisuje pamięć; tworzy warunki, w których następna operacja robi to na źle dobranym buforze.
MITRE traktuje overflow jako osobną słabość, która często tworzy łańcuch
CWE-190 opisuje sytuacje, w których obliczenie może przekroczyć reprezentowalny zakres, a logika zakłada monotoniczny wzrost wartości. Dokumentacja zwraca uwagę na związek z rozmiarami, offsetami, kopiowaniem i alokacją. To ważne rozróżnienie: podatność bywa wynikiem kilku poprawnie wyglądających kroków połączonych złym założeniem o arytmetyce maszynowej.
Sprawdzenie po obliczeniu może być za późne
Typowa pułapka polega na sprawdzeniu, czy wynik jest „nie większy niż limit” dopiero po przepełnieniu. Jeśli duża wartość zawinęła się do małej, taki test może przejść pomyślnie. Bezpieczniejsze podejście sprawdza możliwość wykonania działania przed nim albo korzysta z operacji checked arithmetic, szerszych typów czy bibliotek raportujących przepełnienie. Nie chodzi więc tylko o dodanie `if`, ale o umieszczenie kontroli przed utratą informacji.
To pokazuje, że bezpieczeństwo zależy także od modelu liczb w języku
Algorytm może być poprawny w matematyce na liczbach całkowitych i błędny po przeniesieniu do typu o ograniczonym zakresie. Programista musi wiedzieć, czy operacja się zawija, zgłasza wyjątek, saturuje czy ma niezdefiniowane zachowanie. Różnica między „liczbą” a „reprezentacją liczby” staje się szczególnie ważna w parserach plików, protokołach i kodzie operującym rozmiarami pamięci — miejscach, gdzie wartości mogą pochodzić z danych zewnętrznych.
Najbezpieczniejszy test często trzeba wykonać przed mnożeniem, które chce się sprawdzić
Jeśli program potrzebuje bufora na `count * size` bajtów, intuicyjny kod może najpierw obliczyć iloczyn, a potem sprawdzić, czy wynik mieści się w limicie. Przy typie o skończonym zakresie problem może jednak wystąpić już w samym mnożeniu: wynik zawija się albo zachowuje w sposób określony przez reguły języka, zanim warunek go zobaczy. Bezpieczne biblioteki stosują checked arithmetic albo przekształcają warunek tak, aby przed operacją sprawdzić, czy `count` nie przekracza maksymalnej wartości podzielonej przez `size`. MITRE pokazuje też typowy łańcuch CWE: przepełnienie obliczenia rozmiaru prowadzi do zbyt małej alokacji, a dopiero późniejsze kopiowanie zamienia błąd arytmetyczny w zapis poza buforem. Jedna linia matematyki może więc przygotować lukę ujawniającą się wiele funkcji dalej.
Przepełnienie może zepsuć logikę nawet wtedy, gdy nie prowadzi do zapisu poza pamięcią
CWE-190 obejmuje skutki szersze niż klasyczne bufory. Zawinięta liczba może ominąć limit, zmienić licznik, błędnie wyliczyć długość pakietu albo spowodować decyzję biznesową opartą na wartości zupełnie innej od matematycznego wyniku. Różne języki i typy mają przy tym różne reguły: dla części operacji przepełnienie jest jawnie modularne, inne środowiska rzucają wyjątek, a w pewnych językach niektóre przypadki mają szczególne konsekwencje dla optymalizacji. Dlatego bezpieczny kod nie powinien zakładać jednej intuicji „liczba po prostu robi się ujemna”. Trzeba znać semantykę typu i używać operacji sprawdzających zakres tam, gdzie wynik wpływa na rozmiar, uprawnienie lub granicę zasobu.