Biznes, historie firmOd małego pomysłu do wielkiej firmy

Starbucks najpierw sprzedawał ziarna, nie latte

Pierwszy Starbucks z 1971 roku nie był kawiarnią podobną do dzisiejszych lokali sieci. Sklep w Seattle sprzedawał przede wszystkim palone ziarna, herbatę i przyprawy do przygotowania w domu. Dopiero Howard Schultz, zatrudniony później w firmie, zachwycił się włoskimi barami espresso i chciał przenieść model kawiarni do Stanów Zjednoczonych. Założyciele Starbucks nie chcieli odchodzić od sprzedaży ziaren, więc Schultz odszedł i stworzył własną sieć Il Giornale. W 1987 roku to właśnie Il Giornale kupiło markę, palarnię i sklepy Starbucks — a następnie przyjęło nazwę Starbucks.

Pierwszy Starbucks był sklepem z kawą do domu

Starbucks otworzył pierwszy lokal w kwietniu 1971 roku w Pike Place Market w Seattle. W środku sprzedawano całe ziarna kawy, herbatę i przyprawy. Firma podkreślała jakość palenia i produktów, ale nie budowała wtedy sieci kawiarni, w których klient spędza czas z kubkiem espresso. To rozróżnienie jest kluczowe, bo pokazuje, że dzisiejszy obraz marki powstał dopiero w kolejnym etapie jej historii.

Howard Schultz zobaczył inny biznes w tym samym produkcie

Schultz dołączył do Starbucks na początku lat 80. Podczas podróży do Mediolanu w 1983 roku zainteresował się kulturą włoskich barów kawowych — miejsc, w których kawa była jednocześnie napojem, rytuałem i doświadczeniem społecznym. Chciał rozwinąć podobny format w Seattle. W 1984 roku Starbucks przeprowadził eksperyment z espresso, lecz założyciele nie chcieli odciągać uwagi od podstawowego modelu sprzedaży ziaren. Ten sam produkt — kawa — prowadził więc do dwóch różnych wizji biznesu.

Schultz odszedł, zbudował prototyp i wrócił jako kupujący

W 1985 roku Schultz opuścił Starbucks i założył Il Giornale, sieć inspirowaną włoskimi kawiarniami. Co ciekawe, Starbucks był jednym z pierwszych inwestorów w nową firmę, a Il Giornale używało jego ziaren. Gdy w 1987 roku właściciele Starbucks postanowili sprzedać markę, palarnię i sześć sklepów w Seattle, Schultz zebrał 3,8 miliona dolarów, a Il Giornale przejęło aktywa. Nowy właściciel przyjął nazwę Starbucks.

To niemal odwrócone przejęcie własnej inspiracji

W typowej historii założyciel rozwija od początku pomysł, który znamy dzisiaj. Tutaj było inaczej: istniejąca firma miała świetny produkt i markę, lecz nie chciała wdrożyć nowego formatu. Pracownik odszedł, stworzył osobne przedsiębiorstwo testujące swoją wizję, a dwa lata później to ono przejęło pierwotną markę. Dlatego dzisiejszy Starbucks jest efektem połączenia dwóch koncepcji: jakościowych ziaren rozwijanych przez pierwszych założycieli i kawiarni jako „trzeciego miejsca” rozwijanej przez Schultza.

Ten sam surowiec może tworzyć dwa zupełnie różne biznesy

Pierwotny Starbucks i późniejsza koncepcja Schultza korzystały z tego samego produktu — kawy — ale proponowały klientowi coś innego. Sklep z ziarnami zarabia przede wszystkim wtedy, gdy klient zabiera produkt do domu i sam go przygotowuje. Kawiarnia zarabia na gotowym napoju, miejscu, obsłudze i doświadczeniu związanym z konsumpcją. Oznacza to inne lokalizacje, inny rytm wizyt, inne wyposażenie i inną relację z klientem. Dlatego spór o espresso nie był drobną decyzją dotyczącą menu. Dotyczył tego, czym właściwie ma być przedsiębiorstwo. Założyciele cenili model detalicznego sprzedawcy wysokiej jakości ziaren, podczas gdy Schultz widział możliwość zbudowania sieci miejsc inspirowanych włoskimi barami kawowymi. Dopiero po stworzeniu Il Giornale i późniejszym przejęciu aktywów Starbucks ta druga wizja stała się podstawą marki. Historia pokazuje, że „pivot” może polegać nie na zmianie produktu, lecz na zmianie sytuacji, w której klient z niego korzysta.

#Howard Schultz#Il Giornale#kawa#model biznesowy#Pike Place#przejęcie#Starbucks
Źródła i weryfikacja
Otrzymuj codzienne losowe ciekawostki