Szyfr o doskonałej tajności można zniszczyć jednym powtórzeniem klucza
One-time pad ma niezwykłą własność: przy naprawdę losowym kluczu tak długim jak wiadomość, użytym dokładnie raz, zapewnia doskonałą tajność w sensie teorii informacji. Nawet przeciwnik z nieograniczoną mocą obliczeniową nie uzyska z samego szyfrogramu informacji pozwalającej wyróżnić właściwą wiadomość spośród równoprawdopodobnych możliwości. Ta perfekcja ma jednak bezwzględne warunki. Jeśli ten sam strumień klucza zostanie użyty drugi raz, połączenie dwóch szyfrogramów usuwa klucz i ujawnia zależność między tekstami jawnymi. Algorytm matematycznie idealny może więc zostać skompromitowany nie przez lepszy komputer, lecz przez złamanie jednej reguły operacyjnej.
Doskonała tajność jest mocniejsza niż „bardzo trudne do złamania”
Claude Shannon formalnie zdefiniował perfect secrecy jako sytuację, w której poznanie szyfrogramu nie zmienia prawdopodobieństwa żadnej możliwej wiadomości. To inny rodzaj gwarancji niż w większości współczesnej kryptografii, gdzie bezpieczeństwo jest obliczeniowe: atak uważa się za niepraktyczny przy realistycznych zasobach. W prawidłowym one-time padzie dodatkowa moc obliczeniowa nie rozwiązuje problemu, ponieważ dla każdego możliwego tekstu jawnego istnieje odpowiedni klucz, który przekształciłby go w obserwowany szyfrogram.
Cena za ideał jest ogromna
Klucz musi być co najmniej tak długi jak chroniona wiadomość, naprawdę losowy, znany obu stronom i nigdy wcześniej ani później nieużyty. To przenosi problem z samego szyfrowania na logistykę klucza. Jeśli chcemy bezpiecznie przesłać gigabajt danych, potrzebujemy gigabajta materiału kluczowego dostarczonego wcześniej w bezpieczny sposób. W typowych systemach internetowych jest to znacznie mniej praktyczne niż krótki klucz używany przez nowoczesny szyfr symetryczny.
Powtórzenie klucza sprawia, że klucz znika z równania
W najprostszym OTP szyfrogram powstaje przez XOR tekstu z kluczem: C1 = P1 XOR K. Jeśli ten sam K zostanie użyty dla drugiej wiadomości, C2 = P2 XOR K. XOR obu szyfrogramów daje P1 XOR P2, ponieważ K XOR K znosi się do zera. Napastnik nie otrzymuje od razu obu tekstów, ale dostaje silną zależność pomiędzy nimi. Naturalna redundancja języka, znane formaty i przewidywalne fragmenty mogą wtedy umożliwiać odzyskiwanie treści.
„One-time” jest częścią nazwy algorytmu, nie sugestią
Ponowne użycie materiału kluczowego nie jest drobnym pogorszeniem parametrów. Usuwa podstawowy warunek dowodu bezpieczeństwa. To dobry przykład różnicy między algorytmem a procedurą użycia. Można mieć idealną konstrukcję na papierze i całkowicie utracić jej gwarancję przez błędne zarządzanie kluczem. Podobna zasada pojawia się w nowoczesnych trybach szyfrowania, gdzie unikalność nonce bywa równie krytyczna.
Dlaczego współczesne szyfry nie próbują być gigantycznym OTP
Praktyczne systemy zwykle używają krótkiego sekretu i bezpiecznego algorytmu do generowania pozornie losowego strumienia lub transformacji bloków. Nie uzyskują informacji-teoretycznej perfekcji OTP, ale zapewniają bezpieczeństwo obliczeniowe przy nieporównywalnie prostszym zarządzaniu kluczami. One-time pad pozostaje wyjątkowym punktem odniesienia: pokazuje, że „niemożliwe do złamania” jest matematycznie osiągalne, ale również że koszt dystrybucji i jednorazowości sekretu może być większym problemem niż sam szyfr.
„Prawdziwie losowy” klucz jest tu warunkiem dowodu, a nie kosmetycznym dodatkiem
Doskonale tajny one-time pad zakłada, że klucz jest niezależny, losowy, ma co najmniej tyle materiału co wiadomość i nigdy nie zostanie ponownie użyty. Jeśli zamiast takiego klucza wygenerujemy długi strumień z krótkiego sekretnego ziarna za pomocą deterministycznego algorytmu, otrzymujemy już inny rodzaj szyfru: jego bezpieczeństwo może być bardzo wysokie, ale nie jest informacyjno-teoretyczną doskonałą tajnością w sensie Shannona. To rozróżnienie pokazuje, dlaczego OTP nie jest po prostu „najlepszym szyfrem, którego wszyscy powinni używać”. Jego niezwykła gwarancja jest kupiona wymaganiem zarządzania kluczem równie dużym jak przesyłane dane. W praktyce dystrybucja i bezpieczne jednorazowe zużywanie takiej ilości sekretnego materiału stają się dominującym problemem systemu.
OTP nie jest zwykłym szyfrem strumieniowym z bardzo dobrym generatorem
W obu konstrukcjach plaintext bywa łączony bitowo ze strumieniem przypominającym losowy, ale źródło tego strumienia zmienia klasę gwarancji. W one-time padzie każdy bit klucza pochodzi z niezależnego losowego materiału i jest zużywany tylko raz. W praktycznym szyfrze strumieniowym długi keystream jest generowany z krótkiego klucza przez algorytm, więc istnieje matematyczna zależność pomiędzy możliwymi strumieniami; bezpieczeństwo opiera się na tym, że przeciwnik nie potrafi tej zależności wykorzystać w rozsądnym czasie. To różnica pomiędzy bezpieczeństwem informacyjno-teoretycznym a obliczeniowym. Pierwsze przetrwa nawet przeciwnika o nieograniczonej mocy obliczeniowej, ale wymaga ogromnego sekretu; drugie jest praktyczne właśnie dlatego, że ufa granicom obliczeń.