Biznes, historie firmPiwoty i wielkie zmiany kierunku

W Sodexo mentoring miał przełamywać silosy, a nie tylko rozwijać pojedynczych pracowników

Sodexo rozbudowało mentoring z relacji rozwojowej między dwiema osobami do elementu szerszego systemu zarządzania talentami. Formalny program IMPACT celowo łączył ludzi z różnych funkcji, segmentów biznesowych i środowisk: około 75% par było cross-cultural, a 85% łączyło osoby z różnych segmentów firmy. W analizie kohort z lat 2013–2016 Sodexo podało, że 53% uczestniczek programu zostało awansowanych, a 78% pozostało w organizacji w okresie dużej transformacji. Firma wskazywała też, że mentoring pomagał „przełamywać silosy” i ułatwiał współpracę. Te wyniki nie dowodzą, że sam mentoring spowodował awanse lub retencję, ale pokazują, jak program mentoringowy może zostać zaprojektowany jako narzędzie zmiany organizacyjnej, a nie tylko benefit HR.

Mentoring jako część systemu, a nie pojedyncza inicjatywa HR

W dużych firmach mentoring łatwo wyobrazić sobie jako niewielki program dla grupy wybranych pracowników: kilka par mentor–mentee, kilka spotkań i podsumowanie po paru miesiącach. Sodexo poszło znacznie dalej. W ramach szerszej inicjatywy Spirit of Mentoring rozwijano kilka form mentoringu dla pracowników na różnych etapach kariery, a formalny IMPACT Mentoring Program stał się jednym z narzędzi rozwoju talentów i różnorodności. W materiałach opisujących program podkreślano, że mentoring miał wspierać strategię firmy, rozwijać przyszłych liderów i zwiększać dostęp pracowników do doświadczeń wykraczających poza ich własny dział. W 2017 roku inicjatywa Spirit of Mentoring była już rozwijana od wielu lat, a pracownicy mieli również dostęp do platformy umożliwiającej inicjowanie nieformalnych relacji mentoringowych. To ważna różnica: mentoring nie był wyłącznie pojedynczym kursem rozwojowym, lecz elementem infrastruktury uczenia się i budowania relacji w organizacji.

Program celowo łączył ludzi, którzy na co dzień mogli pracować w zupełnie innych światach

Najciekawszym elementem IMPACT był sposób dobierania par. Program był projektowany jako cross-functional i cross-divisional, czyli miał łączyć ludzi ponad granicami funkcji i jednostek biznesowych. Według danych przytaczanych przez Sodexo około 75% dopasowań miało charakter cross-cultural — pary różniły się rasą, płcią albo obiema cechami — a około 85% łączyło osoby pracujące w różnych segmentach biznesowych. Z punktu widzenia organizacji taki układ zmienia funkcję mentoringu. Mentee nie otrzymuje wyłącznie porad od bardziej doświadczonej osoby z podobnej ścieżki kariery. Dostaje dostęp do innego fragmentu firmy, innej sieci kontaktów, innych sposobów rozwiązywania problemów i innej perspektywy na to, jak działa organizacja. W materiałach programu Sodexo wprost wskazywano, że mentoring pomagał „break down silos”, czyli przełamywać silosy organizacyjne, a także wspierał współpracę, realizację celów i rozwiązywanie problemów. To właśnie ten aspekt sprawia, że case wykracza poza typową opowieść o rozwoju jednostki.

Sodexo mierzyło nie tylko satysfakcję, ale też awanse i pozostawanie w firmie

Sodexo przeprowadziło analizę uczestniczek programu IMPACT z kohort 2013–2016. Według opublikowanych danych 53% kobiet będących mentees zostało awansowanych, a firma wskazywała, że odsetek ten przewyższał wynik odpowiedniej grupy porównawczej. Jednocześnie 78% uczestniczek pozostawało w organizacji mimo znaczącej transformacji, przez którą firma przechodziła w tym okresie. W innych ocenach programu publikowanych przy okazji wyróżnienia Brandon Hall Group raportowano również, że IMPACT osiągał dodatni zwrot ekonomiczny — dwa dolary korzyści na jednego dolara kosztu — oraz wyższe wskaźniki awansów wśród części grup uczestniczących niż w ogólnej populacji managerskiej. Dane te pochodzą z różnych analiz i okresów, więc nie należy ich łączyć w jeden wspólny eksperyment. Razem pokazują jednak coś ważnego: Sodexo próbowało oceniać mentoring nie tylko pytaniem „czy uczestnicy byli zadowoleni?”, lecz także poprzez wskaźniki związane z rozwojem kariery, retencją i efektami organizacyjnymi.

To nie jest dowód, że mentoring sam spowodował awanse

Wyniki brzmią efektownie, ale wymagają ostrożnej interpretacji. Uczestnicy formalnego programu mentoringowego nie muszą być losową próbą wszystkich pracowników. Do takich inicjatyw często trafiają osoby o wysokim potencjale, większej motywacji do rozwoju albo już znajdujące się na ścieżce prowadzącej do awansu. Równocześnie na ich kariery wpływają przełożeni, szkolenia, zmiany stanowisk, sytuacja biznesowa i wiele innych czynników. Dlatego nie można uczciwie powiedzieć, że 53% uczestniczek awansowało „dzięki mentoringowi” ani że mentoring sam odpowiadał za 78% retencji. Zresztą także Mentiway, opisując ten case, zwraca uwagę, że takich danych nie należy interpretować jako prostego dowodu przyczynowego. Najmocniejszy wniosek jest bardziej organizacyjny: firma zbudowała program na tyle poważnie, że łączyła go z celami dotyczącymi talentów, różnorodności, retencji i współpracy między segmentami oraz mierzyła rezultaty w dłuższym okresie.

Skala zmienia naturę mentoringu

Kiedy mentoring obejmuje pojedyncze pary, jego sukces zależy przede wszystkim od jakości relacji mentor–mentee. Gdy firma zaczyna wykorzystywać go na wielu poziomach i w różnych grupach pracowników, dochodzi drugi poziom: projektowanie całego systemu. Trzeba zdecydować, kto może uczestniczyć, jak dobiera się pary, jak unika się zamykania ludzi w ich dotychczasowych sieciach, jak przygotowuje się mentorów i jak mierzy efekty. W przypadku Sodexo ważne było właśnie świadome przekraczanie granic organizacyjnych. Zamiast dobierać wyłącznie osoby podobne do siebie, program miał tworzyć kontakty między segmentami i środowiskami. W 2017 roku opis programu podkreślał też dostęp pracowników do internetowej platformy mentoringowej, dzięki której mogli inicjować relacje jeden na jeden lub mentoring grupowy. To pokazuje przejście od „programu dla wybranych” do kultury, w której mentoring staje się jednym z powtarzalnych mechanizmów przepływu wiedzy i budowania sieci.

Dlaczego ten case jest ciekawy z perspektywy biznesu

Najbardziej interesujące w historii Sodexo nie są same wskaźniki awansów. Ciekawsze jest to, że firma potraktowała mentoring jako narzędzie do rozwiązania typowego problemu dużych organizacji: ludzie rozwijają się wewnątrz własnych działów i segmentów, przez co wiedza, kontakty oraz perspektywy przepływają między nimi zbyt słabo. Celowo projektowane pary mentoringowe mogą tworzyć mosty ponad tymi granicami. Dodatkowo bardziej doświadczeni pracownicy nie tylko przekazują wiedzę, ale sami poznają inne części organizacji, inne doświadczenia i problemy swoich mentees. Sodexo utrzymywało inicjatywy mentoringowe przez wiele lat; jeszcze w 2025 roku na stronie kariery firma wskazywała Impact mentoring initiative jako jeden z programów wspierających rozwój liderów. To nie dowodzi, że mentoring był samodzielnym motorem transformacji firmy. Pokazuje jednak rzadziej opisywany mechanizm: dobrze zaprojektowany program mentoringowy może stać się częścią sposobu, w jaki duża organizacja buduje mobilność, sieci kontaktów, różnorodność perspektyw i rozwój talentów ponad formalnymi granicami działów.

#kultura organizacyjna#mentoring#retencja#rozwój pracowników#silosy organizacyjne#Sodexo#zarządzanie talentami
Źródła i weryfikacja
Otrzymuj codzienne losowe ciekawostki