Wirująca czarna dziura wlecze za sobą samą czasoprzestrzeń
Obrót czarnej dziury nie jest tylko ruchem materii gdzieś „w środku”. W rozwiązaniu Kerra wirująca masa zmienia geometrię otoczenia tak, że lokalne układy odniesienia są wleczone w kierunku obrotu. Zjawisko to nazywa się frame dragging. W ergosferze, leżącej na zewnątrz horyzontu wirującej czarnej dziury, efekt staje się tak silny, że żaden obserwator nie może pozostawać nieruchomy względem bardzo odległych gwiazd: musi mieć ruch kątowy w tym samym sensie co czarna dziura. Nie oznacza to jeszcze nieuchronnego wpadnięcia — z części ergosfery można się wydostać.
Masa obraca geometrię
Ogólna teoria względności przewiduje, że obracająca się masa wpływa nie tylko na obiekty poprzez zwykłe przyciąganie. Zmienia również związek między przestrzenią i czasem w taki sposób, że swobodne układy odniesienia są lekko „ciągnięte” wraz z obrotem. Efekt Lensego-Thirringa jest bardzo mały przy Ziemi, ale w pobliżu szybko wirującej czarnej dziury może stać się dominującym składnikiem lokalnej geometrii. Wtedy nie da się opisać otoczenia tak, jakby centralny obiekt po prostu siedział nieruchomo w przestrzeni.
Ergosfera nie jest tym samym co horyzont
W czarnej dziurze Kerra na zewnątrz horyzontu znajduje się ergosfera. Jej zewnętrzną granicę nazywa się granicą statyczną. Pomiędzy nią a horyzontem żaden fizyczny obserwator nie może utrzymać stałego położenia kątowego względem odległego Wszechświata. Musi współobracać się w pewnym stopniu z czarną dziurą. Mimo to ergosfera nie jest strefą bez powrotu: odpowiednie trajektorie mogą z niej uciec. Dopiero horyzont zdarzeń jest prawdziwą granicą przyczynową.
Dlaczego nie można „zawisnąć”
Daleko od czarnej dziury rakieta może używać silników, aby utrzymywać stałą pozycję względem gwiazd. W ergosferze takie pojęcie statycznego obserwatora przestaje mieć fizyczny sens. Współrzędna odpowiadająca czasowemu przesunięciu nieruchomego obserwatora nie pozostaje tam czasopodobna. NASA ujmuje to intuicyjnie: frame dragging staje się tak silny, że w pobliżu granicy statycznej wszystkie ciała muszą krążyć w kierunku rotacji, niezależnie od mocy silnika.
Spin zmienia orbity i światło
Wleczenie układów odniesienia sprawia, że orbity zgodne ze spinem i przeciwne do niego nie są równoważne. Najbardziej wewnętrzna stabilna orbita kołowa może znajdować się znacznie bliżej horyzontu dla ruchu zgodnego z obrotem niż dla ruchu wstecznego. Podobna asymetria dotyczy fotonów. To dlatego spin wpływa na widma dysków, efektywność akrecji i szczegóły wyglądu okolic czarnej dziury.
Ergosfera tworzy możliwość odbierania energii obrotowej
Skoro czasoprzestrzeń sama jest wleczona, energia i moment pędu cząstek w ergosferze mają własności nieznane z mechaniki Newtona. W szczególnych procesach część układu może wpaść do czarnej dziury z odpowiednio zdefiniowaną ujemną energią względem nieskończoności, a druga część uciec z energią większą niż początkowa. Ten wniosek prowadzi do procesu Penrose'a i, w bardziej astrofizycznym kontekście, do magnetycznych mechanizmów ekstrakcji energii ze spinu.
Wleczenie układów odniesienia nie jest tylko własnością czarnych dziur
Efekt frame dragging jest ogólnym przewidywaniem teorii Einsteina dla obracających się mas. W słabym polu występuje także wokół Ziemi i był mierzony w eksperymentach satelitarnych, lecz jego skala jest tam minimalna. Czarna dziura Kerra pokazuje ten sam rodzaj fizyki doprowadzony do ekstremum: w pobliżu horyzontu wpływ spinu na geometrię może być porównywalny z wpływem samej masy. Dzięki temu łatwiej zrozumieć, że ergosfera nie jest egzotycznym „wirującym gazem” otaczającym czarną dziurę. Jest regionem czasoprzestrzeni zdefiniowanym przez metrykę, nawet gdy w danym miejscu chwilowo nie ma świecącej materii.