Zasolenie powierzchni oceanu jest śladem globalnego obiegu wody
Na mapie zasolenia widać nie tylko „ile soli jest w morzu”, lecz także ślad wymiany słodkiej wody z atmosferą i lądem. Gdy z powierzchni paruje woda, sól pozostaje i zasolenie rośnie. Gdy spada deszcz, dopływają rzeki albo topnieje lód, powierzchnia jest rozcieńczana. NASA wykorzystuje pomiary zasolenia z kosmosu właśnie dlatego, że pomagają śledzić wielkoskalowe procesy parowania, opadu i transportu słodkiej wody oraz ich związek z cyrkulacją. Zasolenie powierzchni nie jest tylko cechą wody morskiej: jest również wskaźnikiem tego, gdzie ocean traci słodką wodę przez parowanie, a gdzie otrzymuje ją z opadów, rzek i topnienia lodu.

Sól jest znacznikiem słodkiej wody
W typowym oceanie proporcje głównych rozpuszczonych soli są stosunkowo stałe. NOAA opisuje zasadę Forchhammera: lokalne różnice zasolenia wynikają w dużej mierze z dodawania lub usuwania słodkiej wody, a nie z tego, że w jednym regionie nagle powstaje więcej określonego minerału. To sprawia, że zasolenie jest naturalnym wskaźnikiem bilansu hydrologicznego.
Parowanie zagęszcza sól
Cząsteczki wody mogą opuścić powierzchnię jako para, ale rozpuszczone sole prawie całkowicie pozostają w cieczy. Jeśli parowanie przewyższa dopływ słodkiej wody, zasolenie ma tendencję do wzrostu. Dlatego suche subtropikalne obszary oceanu często mają relatywnie wysokie zasolenie powierzchniowe.
Deszcz i rzeki robią odwrotnie
Opad atmosferyczny oraz dopływ rzeczny dodają niemal świeżą wodę, obniżając zasolenie. Duże rzeki mogą tworzyć rozległe pióropusze słodszej wody sięgające daleko od ujścia. W tropikalnych strefach intensywnych opadów również powstają charakterystyczne minima zasolenia.
Lód zmienia bilans w obie strony
Zamarzanie morza pozostawia znaczną część soli w wodzie, więc lokalnie zwiększa zasolenie cieczy. Topnienie lodu morskiego je zmniejsza. Topnienie lodu lądowego także dostarcza słodkiej wody do oceanu. W regionach polarnych procesy lodowe są więc ważną częścią mapy zasolenia.
Dlaczego NASA mierzy zasolenie z orbity
Misja Aquarius i późniejsze obserwacje SMAP pokazały, że globalne zasolenie powierzchni można mapować satelitarnie. Nie mierzy się bezpośrednio „smaku słonego”, lecz właściwości promieniowania mikrofalowego powierzchni zależne od zasolenia. Takie mapy pozwalają obserwować wielkoskalowe zmiany hydrologiczne tam, gdzie pomiary ze statków byłyby zbyt rzadkie.
Zasolenie wpływa także na ruch oceanu
To nie jest bierny znacznik. Wraz z temperaturą zasolenie określa gęstość wody, a więc wpływa na stratyfikację, mieszanie i tworzenie mas wodnych. Obieg wody atmosferycznej zmienia zasolenie, a zmienione zasolenie może z kolei wpływać na cyrkulację — to przykład sprzężenia między hydrologią i dynamiką oceanu.
Mapa dwóch systemów naraz
Mapa zasolenia jest jednocześnie mapą właściwości oceanu i pośrednim zapisem procesów atmosferycznych oraz lądowych. W jednym polu pomiarowym zapisują się parowanie, deszcz, rzeki, lód, mieszanie i adwekcja. Dlatego kilka dziesiątych jednostki zmiany zasolenia może być dla oceanografa informacją o całym systemie Ziemi.
Zasolenie nie jest prostym „deszczomierzem oceanu”, ponieważ po utworzeniu anomalii zaczynają ją przenosić prądy i mieszać wiry. Słodsza woda obserwowana w jednym miejscu mogła pochodzić z lokalnego opadu, rzeki, topnienia lodu albo zostać przywieziona z innego regionu. Z tego powodu misje satelitarne mierzące zasolenie są łączone z danymi o temperaturze, opadach, wiatrach i cyrkulacji. Dopiero bilans wielu obserwacji pozwala odczytać z mapy sygnał obiegu słodkiej wody. Ta trudność czyni zasolenie jeszcze ciekawszym wskaźnikiem: jest jednocześnie skutkiem procesów atmosferycznych i aktywną właściwością wody wpływającą na gęstość, a więc na późniejszy ruch oceanu. Mapa zasolenia pokazuje zarazem historię transportu i warunek przyszłej cyrkulacji. Właśnie przez to zasolenie jest jednocześnie wskaźnikiem cyklu hydrologicznego i jednym z parametrów, które później współdecydują o stabilności warstw.